ÇOCUK VE SOĞUK
Hava kuru soğuk,
üşüyor çocuk;
yok ki üzerini örtecek bir
gocuk.
Elleri ayaz,
morarmış ayakları buz;
sığınmış bir çatı
köşesine,
ellerinde mendil, satmaya
çabaladığı…
Kimse ayırdına varmıyor çocuğun,
yaklaşan yılbaşı
telaşıyla…
Bakıyor sığındığı yerden,
ışıl ışıl caddeye ve
vitrinlere
ve de şık giyimli
hanımlara,
kalantor beylere…
Gözlerinde parıldayan
düşler;
bir gün, Onlar gibi olacağım diye.
Sonra düşünüyor,
kutuplardan soğuk
kondusunu;
annesini, küçük kardeşini,
hasta ve yatalak babasını…
Bir karanlık çöküyor
gözlerine;
umutsuzluk dalgası akıyor
yüreğine,
yüreğinin ta derinlerine…
Fakat bir gün, Onlar gibi olabilmenin umudu,
ısıtıyor benliğini;
sıcak, sımsıcak o alev
kavuruyor Onu.
Bu güzel alevin
sıcaklığıyla,
dalıyor düşlere…
Hava kuru soğuk,
fakat üşüyemiyor şimdi
çocuk;
yok gocuğa gerek artık…
O. NURİ UÇMANOV
İncirli… 11.12.03
