Archive for Şubat 2008
OKUMANIN GÜCÜ
Sana o iletiyi gönderdiğimin gecesiydi; hani şu bana gelen ve mesleğinle doğrudan ilgili ol-uğu için sana da gönderdiğim ileti…
O gece nedendir bilinmez, müthiş bir sinir buhranıyla gözlerimi açtım sabah ezanına doğru. Hani şu meşhur 1987 yılında olanlar var ya… işte onların benzeri. Ne mi yaptım o zaman? Kısa bir debelenmenin ardından kalktım yatağımdan. Çalışma odama geçip, yaktım okuma lamba-mın ışığını ve daha yataktayken aklıma gelen şeyi yaptım; daha birkaç saat önce okuduğum kitabı okuma devam ettim kaldığım yerden. Hani şu 1950 iktidarı başvekilinin dramını anlatan kitap var ya…
Okumanın başında, yatakta yakama yapışanlar peşimi bırakmadı. Lakin okudukça ve satırlar ardı ardına geçip de, sayfalar birer birer döndükçe; yataktaki o buhran düşünceleri de birer birer yıkılmaya başladı. Ve geçen satırlar ve dönen sayfalarla birlikte, bir heyecan ve huzur dalgası bir anda tüm bedenimle birlikte, ruhumu da sarıverdi. Pozitif enerjiyle dolduğumu gözlerime yansıyan dalgalardan anlayabiliyordum. Ve bunlara öylesine gereksinimim vardı ki… anlatamam!
Gerçi bir ara okurken, o yataktaki buhran düşünceler yeniden saldırmaya çalıştılar ancak… hemen okumaya vererek kendimi, bertaraf hemen onları; kitaba konu olan başvekilin ülkenin içine düştüğü ve sonunda gelen ihtilalle birlikte, kendi yaşamına da mal olan olumsuz koşulları i-zole edememesinin aksine. Evet, o başvekil, o olumsuz ve ülkeye zarar veren o koşulları izole edememişti bir türlü… Etmek itememiş miydi yoksa? Ya da ettirilmemiş miydi eski komitacı birisi tarafından? Her neyse, bu direnişi ve aymazlığı iktidarının ve partisinin ihtilal dalgası altında tükenişine yol açarken; kendisini de canından etmişti. Üstelik, ihtilal sabahının gecesinde bile hala şansı vardı o başvekilin. Eğer bu şansı kullansaydı… kullanabilseydi… kullandırılsaydı şu ya da bu biçimde….
Sabah ilk ışıkları yavaş yavaş bu ana kente yayılırken, ben de on – on beş dakikadır kendimi zorladığım yorgunluğa daha fazla dayanamayıp, kitabı elimden bıraktım; okuma lambamı söndürdüm. Bir iki dakika içinde de, daha iki saat kadar önce buhranlar içinde kalktığım yata-ıma dingin bir halde bırakıp kendimi, huzur içinde ve enerjiyle dolu, uykunun dehlizlerinde gizemli yolculuğa çıkmak üzere kendimi yastığa teslim ettim.
O. NURİ UÇMANOV
ANKARA ……. 21. 01. 2008
